مقدمه
در سالهای اخیر، چین به عنوان یکی از مهمترین شرکای تجاری ایران شناخته شده است. روابط تجاری گسترده میان دو کشور، به ویژه در حوزه صنعت، تأثیرات قابل توجهی بر اشتغال ایجاد کرده است. این مقاله با استفاده از روش دادههای ترکیبی (Panel Data) و براساس طبقهبندی بینالمللی فعالیتهای اقتصادی (ISIC) به تحلیل اثرات تجارت با چین بر اشتغال صنعتی ایران طی سالهای 1375 تا 1390 میپردازد.
روش تحقیق
برای انجام این مطالعه:
- از روش دادههای ترکیبی (Panel Data) استفاده شده است.
- دادهها مربوط به بخشهای صنعتی ایران بر مبنای کدهای ۲ رقمی استاندارد بینالمللی ISIC طی بازه زمانی 1375 تا 1390 میباشد.
- تحلیل روی 22 زیربخش صنعتی صورت گرفته است.
نتایج اصلی تحقیق
تاثیر واردات از چین
بررسیها نشان میدهد که:
- افزایش واردات از چین منجر به کاهش سطح کل اشتغال در بخش صنعت ایران شده است.
- واردات به طور خاص اشتغال مردان را کاهش داده است.
تاثیر صادرات به چین
از سوی دیگر، نتایج نشان میدهد:
- افزایش صادرات ایران به چین به ایجاد فرصتهای شغلی کمک کرده است.
- صادرات رابطهای مثبت و معنادار با سطح اشتغال هم برای مردان و هم زنان داشته است.
بررسی دقیقتر روی زیربخشهای صنعتی
تحلیل عمیقتر روی 19 زیربخش صنعتی حاکی از آن است که:
- واردات از چین موجب کاهش فرصتهای اشتغال در بخش تولیدی شده است.
- صادرات به چین اگرچه اثر مثبت داشته، اما در بسیاری از زیربخشها این تاثیر از نظر آماری معنادار نبوده است.
جمعبندی
نتایج این مطالعه نشان میدهد که تجارت با چین تأثیری دوگانه بر اشتغال صنعتی ایران داشته است:
- افزایش واردات منجر به تضعیف اشتغال، به ویژه برای نیروی کار مرد شده است.
- افزایش صادرات با ایجاد فرصتهای شغلی همراه بوده و این تاثیر برای هر دو جنسیت قابل مشاهده است.
این یافتهها بر اهمیت سیاستهای تجاری هدفمند و مدیریت شده برای بهرهگیری حداکثری از روابط اقتصادی با چین تأکید دارد. به منظور جلوگیری از آسیبهای احتمالی ناشی از واردات گسترده، توصیه میشود که حمایت از تولیدات داخلی و توسعه صادرات در اولویت برنامههای اقتصادی کشور قرار گیرد.
بدون دیدگاه